Οικονομική κρίση και πάλι στο προσκήνιο. Στο ίδιο έργο θεατές, σε ένα έργο ξαναπαιγμένο με τους ίδιους ατάλαντους ηθοποιούς. Σαν μια επανάληψη ενός αποτυχημένου σίριαλ. Μια κατασκευασμένη και προβλέψιμη κρίση, που πρέπει να πληρώσουν και πάλι οι πολίτες, για να την βγάλουν λάδι οι αγαπημένοι μας τραπεζίτες. Υπερδανεισμοί που δε μπόρεσαν να εξοφληθούν από τους καταναλωτές με αποτέλεσμα την πτώχευση των τραπεζών. Αυτή -λένε- είναι η αιτία της κρίσης. Και όλα αυτά γιατί ζούμε σε μια αρμονικά πλασμένη κοινωνία, που υπάρχει επάρκεια αγαθών και που οι μισθοί δεν είναι εξαθλιωτικοί και απάνθρωποι, γι' αυτό και δε χρειαζόταν να δανειστούν. Ντροπή τους. Μας κατέστρεψαν οι άπληστοι.
Όλα οδηγούσαν σε αυτό με μαθηματική ακρίβεια. Και φυσικά έχει ξανασυμβεί. Και φυσικά θα ξανασυμβεί. Για τον απλουστάτο λόγο. Η αγορά είναι καπιταλιστική, συνεπώς πρέπει να παράγει συνεχώς αγαθά που να καταναλώνονται και να αποροφώνται από την αγορά. Και εδώ μπαίνει στη μέση ο ρόλος της διαφήμισης. Το πυρηνικό όπλο του καπιταλισμού. Η διαφήμιση είναι σα να πουλάς καρκίνο σε περιτύλιγμα δώρου. Το ανοίγεις και πριν προλάβεις να καταλάβεις από πού σου ήρθε έχεις αρχίσει να αργοπεθαίνεις. Και κάπως έτσι ξεκινάει το σαφάρι του καταναλωτή. Ο οποίος σαν πιστή μαριονέτα αγοράζει ότι σαβούρα του προσφέρει η αγορά για να κάνει καλύτερη τη ζωή του. Την άδεια του ζωή. Αλλά φυσικά, με ψίχουλα δεν αγοράζεις φούρνο, γι αυτό έρχεται η τράπεζα, η καλή τράπεζα (κάνε το σταυρό σου, μμμμμμμ, ελέησον) η αγία -θα έλεγα- τράπεζα, για να σε βγάλει από το αδειέξοδο. Πάρε κάρτα. Τι; Δεν έχεις να την ξεπληρώσεις; Πάρε δάνειο; Τι; Δεν έχεις να το ξεπληρώσεις κι αυτό; Πάρε και άλλο δάνειο. Και κάπως έτσι κυλάει όμορφα και αρμονικά η ζωή του καταναλωτή. Τα θύματα των καπιταΛΗΣΤΩΝ. Και έγενετο κρίση, κατά τας γραφάς.
Οι τράπεζες δε μπορούν να εξασφαλίσουν τα δανεισμένα χρήματα και φτάνουν στα όρια της χρεοκοπίας. Η τιμή του δολαρίου πέφτει οσάν βόμβα ναπάλμ -χεστήκαμε-, οι δείκτες του χρηματιστηρίου χτυπάνε κόκκινο -χεστήκαμε- και οι επιχειρηματίες βλέπουν τις μετοχές τους να κάνουν ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο -και ναι, χεστήκαμε! Κάπου όμως πρέπει κι αυτοί να βρουν τη σανίδα σωτηρίας τους για να επιβιώσουν. Και αφού ρίχνουν μια ματιά γύρω και δε βλέπουν τίποτα, επιστρέφουν στον πολίτη. Στον ηλίθιο πολίτη. Απολύουν εργαζομένους, ρίχνουν τους μισθούς, αυξάνουν τις τιμές των αγαθών και οι καλές κυβερνήσεις χαρίζουν δισεκατομύρια στις τράπεζες για να "κινηθεί η αγορά". Και ρωτάω εγώ. Γιατί δε δίνουν τα χρήματα στους καταναλωτές να εξοφλήσουν τα δάνεια και να κινηθεί η αγορά; Αλλά όχι, τα πάντα πρέπει να κινούνται από πάνω προς τα κάτω. Αυτοί έχουν την εξουσία και όχι ο λαός. Ο λαός όμως, είναι αυτός που καλείται να τους ξελασπώσει. Και θα το ξανακάνει, και θα τους στηρίξει και ξανά και ξανά. Και θα βρεθεί πάλι στην ίδια θέση. Και σαν καλός δούλος θα λέει σε όλα "ναι".
Η εξουσία, όμως, είναι ο λαός. Εγώ, εσύ, όλοι μας. Αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί. Και να πούμε "όχι σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μας". Πόση εξαθλίωση μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος...
